Έρευνα και διδασκαλία στην ψηφιακή συνθήκη: διαπιστώσεις και προοπτικές από τη χρήση ψηφιακών τεκμηρίων στον χώρο της μουσικής

Η εργασία επανεξετάζει πορίσματα προηγούμενων ερευνών για τα ψηφιακά τεκμήρια στη μουσική, υπό το πρίσμα της πανδημίας, που μετέφερε αιφνίδια την έρευνα και τη διδασκαλία στον ψηφιακό χώρο. Ο πρώτος άξονας είναι η ψηφιακή παρτιτούρα. Όλοι οι Έλληνες συνθέτες που μετείχαν σε σχετική έρευνα τη χρησιμοποιούν σε κάποιο στάδιο της σύνθεσης, οπότε το προϊόν της συνθετικής διαδικασίας είναι πλέον, στις περισσότερες περιπτώσεις, ψηφιακό τεκμήριο. Αυτό έχει συνέπειες για την αυθεντικότητα των πηγών, για τη διαχείριση του όγκου τους και για τη διδασκαλία της σύνθεσης, όπου το ψηφιακό μέσο συμπληρώνει αλλά δεν υποκαθιστά το χειρόγραφο. Ο δεύτερος άξονας είναι το blockchain, ως μέθοδος αξιόπιστης χρονοσήμανσης για τη μακροπρόθεσμη διατήρηση των ψηφιακών τεκμηρίων και την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας. Η διαχείριση των ψηφιακών τεκμηρίων παρουσιάζεται ως δομικό μεθοδολογικό εργαλείο των ανθρωπιστικών επιστημών.