Η κατάσταση που διαμορφώθηκε με την επιβολή περιορισμών στην κυκλοφορία και τις συναθροίσεις ως μέσο αντιμετώπισης της πανδημίας, έφερε με ταχύτατο ρυθμό στο προσκήνιο τη χρήση των ψηφιακών μέσων. Η αναπάντεχη και απότομη μεταφορά όλων σχεδόν των δραστηριοτήτων σχετικά με την έρευνα και τη διδασκαλία στον ψηφιακό χώρο (digital domain), ανέδειξε κάθε λογής εξ αποστάσεως δραστηριότητα μέσω του Διαδικτύου. Η παρούσα εισήγηση επιχειρεί να συνοψίσει προτάσεις και ερευνητικά δεδομένα από ήδη υπάρχουσες έρευνες αλλά και να προσθέσει νέα, μέσα από το πρίσμα της ψηφιακής συνθήκης που βιώνουμε. Πρόκειται για μια ευκαιρία αναστοχασμού αλλά και μια αφορμή για επανεξέταση και επαναξιολόγηση πάνω σε ζητήματα που έχουν ήδη τεθεί από τον συγγραφέα κατά τα τελευταία χρόνια και σχετίζονται με μια ευρύτερη οπτική που προέρχεται από τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες· ζητήματα όπως η ψηφιακή διατήρηση, η χρήση λογισμικού ανοιχτού κώδικα, η μεταχείριση της ψηφιακής παρτιτούρας ως ιστορικό τεκμήριο, η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, η αξιοποίηση της τεχνολογίας blockchain κ.λπ. Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στην χρήση ψηφιακών τεκμηρίων (digital documents) στη διδασκαλία της μουσικής και τη μουσικολογική έρευνα. Μεταξύ άλλων συμπεραίνεται πως η κατοχή βασικών δεξιοτήτων από το χώρο της τεχνολογίας συνιστά μια μορφή ψηφιακού γραμματισμού, χωρίς τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθεί κανείς στις προκλήσεις της εποχής.
Παρουσίαση. Η εισήγηση παρουσιάστηκε στο 12ο Διατμηματικό Μουσικολογικό Συνέδριο, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταιρείας (Θεσσαλονίκη, 27-29 Νοεμβρίου 2020), στη συνεδρία 4γ του Σαββάτου 28 Νοεμβρίου. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του συνεδρίου (2022).