Η διάλεξη προσεγγίζει τα ρεσιτάλ των πρώτων επαγγελματιών σολίστ κιθάρας στην Ελλάδα ως αποτύπωση ενός κοινωνικού μετασχηματισμού. Ξεκινά από τα κριτήρια με τα οποία ένας κιθαριστής χαρακτηρίζεται «επαγγελματίας»: η σχέση του με τα μέσα παραγωγής καθορίζει και τον κοινωνικό του ρόλο, και παλαιότεροι κιθαριστές, όπως ο Νίκος Ιωάννου και ο Νίκος Πατρώνας, ζούσαν από άλλο επάγγελμα. Υποστηρίζει ότι η εξέλιξη του ρεπερτορίου αποτυπώνει τον μετασχηματισμό της κιθάρας από λαϊκό σε κλασικό όργανο, και ότι ο σολίστ κιθάρας ενσάρκωσε τη φιλοδοξία των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων για κοινωνική ανέλιξη. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν μεγάλες ομάδες πληθυσμού από αγροτικές περιοχές συνέρρευσαν στα αστικά κέντρα, το νέο ακροατήριο συναντούσε στην αίθουσα συναυλιών ένα όργανο φθηνό και οικείο από τον τόπο της καταγωγής του, να παίζει μουσική «υψηλού επιπέδου». Η διάλεξη συνοδεύεται από ηχογραφήσεις και βίντεο του Andrés Segovia, του Δημήτρη Φάμπα, του Γεράσιμου Μηλιαρέση και του ντουέτου Ευάγγελου Ασημακόπουλου και Λίζας Ζώη.
Παρουσίαση. Η διάλεξη δόθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2020, στο φεστιβάλ «Γιορτές Κιθάρας 2020» (2-5 Ιανουαρίου 2020, Πολιτιστικό Κέντρο Αλίμου), που διοργάνωσε ο Θουκυδίδειος Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμού Αλίμου υπό την αιγίδα του Δήμου Αλίμου, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιώργο Μαστρογιαννόπουλο.