Η ψηφιακή παρτιτούρα ως ιστορική πηγή για την αποτύπωση της μουσικής κληρονομιάς· προκλήσεις, δυνατότητες, προοπτικές

Το άρθρο εξετάζει τις αλλαγές που φέρνει η ψηφιακή παρτιτούρα ως ιστορική πηγή για τη μουσικολογική έρευνα. Ξεκινά από όσα προσφέρει στον ερευνητή η παραδοσιακή παρτιτούρα, δηλαδή το υλικό της, τα ίχνη της γραφής και το κείμενό της, με παραδείγματα από χειρόγραφα του Beethoven και του Bach και από τις σημειώσεις του Mahler και του Δημήτρη Μητρόπουλου σε παρτιτούρες του ψηφιακού αρχείου της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Η ψηφιακή παρτιτούρα επιβάλλεται σταδιακά στη σύνθεση, αλλά χάνει πολλές από αυτές τις πληροφορίες: δεν έχει γραφικό χαρακτήρα, οι διορθώσεις δεν αφήνουν ίχνη και δεν υπάρχει πρωτότυπο. Για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, το άρθρο προτείνει μέθοδο αξιόπιστης χρονοσήμανσης με συνάρτηση κατακερματισμού και το blockchain του Ethereum, και την εφαρμόζει στο έργο Piano session του Κυριάκου Σφέτσα.