Οι παρτιτούρες αποτελούν πολύτιμη κατηγορία πηγών για την καταγραφή και μελέτη της μουσικής κληρονομιάς. Ιδιαίτερα τα μουσικά χειρόγραφα διακρίνονται για τον πλούτο και την ποικιλομορφία των πληροφοριών που παρέχουν· πέρα από το κατεξοχήν μουσικό περιεχόμενο, παρέχουν τεκμήρια για τις συνθήκες δημιουργίας του μουσικού έργου (χειρόγραφες διορθώσεις, προσθήκες και αφαιρέσεις υλικού), τη συνθετική διαδικασία (μουσικά σκίτσα, αναθεωρήσεις, οριστική εκδοχή), την ταυτότητα του έργου και του δημιουργού (χρονολόγηση, διάκριση πρωτότυπου – αντίγραφου, γραφικός χαρακτήρας του συνθέτη) κ.λπ. Η δυνατότητα επεξεργασίας της παρτιτούρας μέσω υπολογιστή έφερε στα χέρια του συνθέτη τέτοιες δυνατότητες, που σταδιακά επιβάλλουν την ψηφιακή παρτιτούρα ως το βέλτιστο μέσο αποτύπωσης της μουσικής. Από την άλλη, στην ψηφιακή παρτιτούρα ελλείπουν οι περισσότερες από τις πληροφορίες που αναφέρθηκαν. Σκοπός της ανακοίνωσης είναι η εξέταση των προκλήσεων, των δυνατοτήτων και των προοπτικών που διαγράφονται από την αξιοποίηση της ψηφιακής παρτιτούρας στα χέρια του ιστορικού. Αναπτύσσονται ζητήματα χρονολόγησης, ταυτοποίησης του δημιουργού, διερεύνησης της γνησιότητας του έργου, δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας κ.λπ. Επισημαίνεται η συμβολή των γλωσσών συμβολικής αναπαράστασης της μουσικής (MusicXML) στον τομέα της διαλειτουργικότητας. Υπογραμμίζεται η ραγδαία διάδοση της ψηφιακής παρτιτούρας χάρη στο λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Τέλος, προτείνεται ένας μηχανισμός αρχειοθέτησης των ψηφιακών τεκμηρίων με τρόπο ώστε να καθίσταται αδύνατη η παραποίηση του περιεχομένου τους.
Παρουσίαση. Η εισήγηση παρουσιάστηκε στο 10ο Διατμηματικό Μουσικολογικό Συνέδριο «Η μουσική κληρονομιά στη δυτική έντεχνη μουσική», υπό την αιγίδα της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταιρείας (Κέρκυρα, 26-28 Οκτωβρίου 2018), την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στην Ιόνιο Ακαδημία. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του συνεδρίου (2019).