Με αφορμή την αιφνίδια μεταφορά της έρευνας και της διδασκαλίας στον ψηφιακό χώρο κατά την πανδημία, η εισήγηση εξετάζει αν πορίσματα πρόσφατων ερευνών των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών για τη μουσική μπορούν να αξιοποιηθούν ή να επανεξεταστούν. Στον πρώτο άξονα, την ψηφιακή παρτιτούρα, ξεκινά από την έρευνα με τον Νίκο Πουλάκη στα μέλη της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών: όλοι οι συνθέτες δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν την ψηφιακή παρτιτούρα σε κάποιο στάδιο της δημιουργίας, άρα το προϊόν της σύνθεσης είναι πλέον κατά κανόνα ψηφιακό τεκμήριο. Συζητά τι σημαίνει αυτό για τη μουσικολογική έρευνα, με ζητήματα αυθεντικότητας, χρονολόγησης και όγκου της πληροφορίας, και για την εκπαίδευση: η ψηφιακή παρτιτούρα πρέπει να διδάσκεται στη σύνθεση, χωρίς να υποκαθιστά το χειρόγραφο, και η επεξεργασία της με ελεύθερο λογισμικό από τους ίδιους τους μαθητές ευνοεί τη δημιουργικότητα. Στον δεύτερο άξονα παρουσιάζει την αξιόπιστη χρονοσήμανση με blockchain, όπου η επαλήθευση γίνεται χωρίς να αποκαλυφθεί το περιεχόμενο. Καταλήγει ότι οι βασικές δεξιότητες τεχνολογίας είναι μια μορφή ψηφιακού γραμματισμού.
Παρουσίαση. Η εισήγηση παρουσιάστηκε στη Διημερίδα για τα 30 χρόνια από την ίδρυση του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2021.