Η διάλεξη εξετάζει πώς διαμόρφωσαν το ρεπερτόριό τους οι πρώτοι επαγγελματίες σολίστ κιθάρας στην Ελλάδα, ο Δημήτρης Φάμπας και ο Γεράσιμος Μηλιαρέσης, και πώς το αξιοποίησαν για να αναγνωριστεί η κιθάρα ως όργανο της έντεχνης μουσικής. Ως το 1950 τα ρεσιτάλ κιθάρας στην Ελλάδα ήταν λίγα, με προγράμματα παράταιρα μεταξύ τους, οπότε το ρεπερτόριο έπρεπε να συσταθεί εξ αρχής. Η διάλεξη ανατρέχει στο φτωχό ρεπερτόριο της κιθάρας στις αρχές του 20ού αιώνα και στις δύο φάσεις δανεισμού που το εμπλούτισαν: τις μεταγραφές από μουσική για πιάνο, με παράδειγμα ένα πρόγραμμα του Francisco Tárrega (Ρώμη, 1903), και τη μεταφορά «παλαιάς» μουσικής για βιχουέλα και λαούτο. Εξετάζει τον ρόλο του Andrés Segovia: τα έργα που του αφιέρωσαν συνθέτες μη κιθαριστές από τη δεκαετία του 1920, τον νέο τύπο προγράμματος που παρουσίασε και στην Αθήνα το 1931, και τη Σουίτα σε λα ελάσσονα που έπαιζε ως έργο του Sylvius Leopold Weiss, ενώ την είχε γράψει κατά παραγγελία ο Manuel Ponce. Ο Φάμπας και ο Μηλιαρέσης, που μαθήτευσαν στον Segovia την περίοδο 1949-1956, ακολούθησαν αυτόν τον τύπο προγράμματος, με τον δάσκαλό τους ως μοναδικό πρότυπο. Η διάλεξη εξετάζει τις δυσκολίες τους στην απόκτηση των έργων, τη δομή των προγραμμάτων, συνήθως σε χρονολογική σειρά, την απουσία της πρωτοποριακής μουσικής και τη θέση της ελληνικής μουσικής, και συγκρίνει δύο ρεσιτάλ του Φάμπα (Βόλος 1965, Μαδρίτη 1967). Κλείνει με τον εκσυγχρονισμό του ρεπερτορίου από τη νεότερη γενιά, από τη δεκαετία του 1970, και με συζήτηση για το πώς επιλέγει κανείς τα έργα ενός ρεσιτάλ.
Παρουσίαση. Η διάλεξη δόθηκε στις 31 Μαρτίου 2018, στο 27ο Φεστιβάλ Κιθάρας της Πάτρας (30 Μαρτίου – 2 Απριλίου 2018, Φιλαρμονική Εταιρία Πατρών).