Η ανακοίνωση παρουσιάζει σε διεθνές ακροατήριο την έρευνα για τα προγράμματα του Δημήτρη Μητρόπουλου με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης, με βάση το αρχείο της ορχήστρας στο Διαδίκτυο, και δίνει έμφαση στη σύσταση του ρεπερτορίου του. Στα προγράμματα του Arturo Toscanini, ο Beethoven και ο Wagner καλύπτουν το ένα τρίτο των εκτελέσεων, και δώδεκα συνθέτες τα δύο τρίτα· στου Μητρόπουλου, το ίδιο ποσοστό μοιράζεται σε διπλάσιους συνθέτες, με περισσότερες ευκαιρίες για συνθέτες του 20ού αιώνα. Μετά από αυτόν, και ιδίως τη δεκαετία του 1970, τα προγράμματα στράφηκαν στην πρωτοποριακή μουσική: με τον Pierre Boulez ο Beethoven έπεσε στην 11η θέση (3,5%), ενώ στα προγράμματα του Lorin Maazel επανήλθε η μουσική της ρομαντικής εποχής. Η συχνότητα επανάληψης των προγραμμάτων αυξάνεται από τη σεζόν 1957-1958, όταν τελειώνει η θητεία του Μητρόπουλου, φαινόμενο που η ανακοίνωση χαρακτηρίζει «εκβιομηχάνιση της παραγωγής». Στα έργα του Mahler, ο Μητρόπουλος (1,52%) υστερεί του Bruno Walter (4,45%)· η έντονη εντύπωση που άφησαν στο κοινό και στην κριτική οι ερμηνείες του στον Mahler πρέπει, συνεπώς, να αναζητηθεί αλλού και όχι στον αριθμό των εκτελέσεων. Τα έργα που διηύθυνε συχνότερα ήταν το «El sombrero de tres picos» του Manuel de Falla, η εισαγωγή του «Freischütz» του Carl Maria von Weber και η 5η Συμφωνία του Prokofiev. Το 81,5% των προγραμμάτων του περιλαμβάνει τουλάχιστον μία συμφωνία, και κάθε πρόγραμμα συνήθως τρία έως πέντε έργα.
Παρουσίαση. Η ανακοίνωση έγινε στα αγγλικά, στην ημερίδα «Dimitri Mitropoulos (1896-1960) / 50+1 Jahre danach» του Ινστιτούτου Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης (21-22 Οκτωβρίου 2011).