Η κλασική κιθάρα στην Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα: όψεις της μεταμόρφωσης ενός μουσικού οργάνου από τη σκοπιά του ρεπερτορίου

Η μελέτη εξετάζει, από τη σκοπιά του ρεπερτορίου, πώς η κλασική κιθάρα στην Ελλάδα μεταμορφώθηκε κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα από λαϊκό όργανο σε φορέα της έντεχνης μουσικής. Οι πρώτοι Έλληνες επαγγελματίες σολίστ, ο Γεράσιμος Μηλιαρέσης και ο Δημήτρης Φάμπας, μαθήτευσαν δίπλα στον Andrés Segovia και ακολούθησαν τον τύπο προγράμματος που είχε διαμορφωθεί από τον ίδιο: πολλά σύντομα έργα σε χρονολογική σειρά, με έντονο ισπανικό χρώμα και χωρίς πρωτοποριακή μουσική, αλλά και με μεταγραφές έργων του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη και πρωτότυπες συνθέσεις με στοιχεία από την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Από τη δεκαετία του 1970 το ρεπερτόριο εκσυγχρονίζεται, με παραγγελίες σε Έλληνες συνθέτες και έργα πρωτοποριακής μουσικής. Η μελέτη προτείνει ότι το ρεσιτάλ κιθάρας ενσάρκωνε τη φιλοδοξία για κοινωνική ανέλιξη των στρωμάτων που αστικοποιήθηκαν μετά τον πόλεμο.