Η διάδοση της κιθάρας στην Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα συνιστά ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, τόσο σε ό,τι αφορά στην ένταση με την οποία εκδηλώθηκε, όσο στον τρόπο με τον οποίο ένα μουσικό όργανο άλλαξε φυσιογνωμία. Μεταξύ των επιδιώξεων των κιθαριστών περιλαμβάνονται ο μετασχηματισμός της λειτουργίας του οργάνου από συνοδευτικό σε σολιστικό και η αναγνώρισή του ως φορέα έντεχνης μουσικής. Βασικό μέσο για την επίτευξη των σκοπών αυτών, αποτέλεσαν οι επιλογές σε επίπεδο ρεπερτορίου. Στο πλαίσιο της ανακοίνωσης εξετάζονται τα γνωρίσματα του ρεπερτορίου της κιθάρας, όπως αυτό αποτυπώθηκε στα προγράμματα των πρώτων επαγγελματιών σολίστ. Σκιαγραφείται η αμηχανία που προκάλεσε η έλλειψη πρωτότυπων συνθέσεων για κιθάρα. Εξετάζεται η σύσταση και η συγκρότηση των προγραμμάτων στην πορεία του χρόνου και η καθιέρωση συγκεκριμένων έργων στο ρεπερτόριο των κιθαριστών. Σχολιάζεται η τάση μεταφοράς ρεπερτορίου από άλλα όργανα μέσω των διασκευών. Εξετάζεται η αντιμετώπιση που του επιφυλάχθηκε από την πλευρά των μουσικοκριτικών. Τέλος, όλα αυτά συνδέονται με αντίστοιχες πρακτικές που ακολούθησαν κιθαριστές του εξωτερικού.
Παρουσίαση. Η εισήγηση παρουσιάστηκε στο 9ο Διατμηματικό Συνέδριο της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταιρείας «Παραλλαγές, επεξεργασίες, μεταμορφώσεις» (Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 1-3 Δεκεμβρίου 2017), την Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου, στη συνεδρία «Ιστορικές και κοινωνικές μελέτες» της Ερευνητικής Ομάδας «Νεοελληνική Μουσική (19ος-21ος αι.)». Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του συνεδρίου (2021).