Η διάλεξη είναι μια εισαγωγή στη μουσικοθεραπεία για μαθητές Λυκείου. Ξεκινά από τη σύνδεση της μουσικής με τα έντονα συναισθήματα και με το ασυνείδητο, με αφορμή την ακρόαση της 3ης Συμφωνίας του Brahms. Στο ιστορικό μέρος παρουσιάζει τις απόψεις του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη για την επίδραση της μουσικής στον ψυχισμό, την αντίθεση Απόλλωνα και Διονύσου, τον Émile Jaques-Dalcroze, που θεωρείται πατέρας της σύγχρονης μουσικοθεραπείας, και τις πρώτες εφαρμογές στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για την ψυχολογική στήριξη των τραυματιών, που οδήγησαν το 1950 στην ίδρυση της πρώτης οργάνωσης μουσικοθεραπείας. Ακολουθούν ο ορισμός της μουσικοθεραπείας ως μορφής δημιουργικής ψυχοθεραπείας μέσω τέχνης, τα μέσα της (μουσική ακρόαση και αυτοσχεδιασμός με απλά όργανα, που δεν απαιτούν μουσικές γνώσεις), τα εφόδια του μουσικοθεραπευτή, σε ποιους απευθύνεται και πού εργάζονται οι μουσικοθεραπευτές, καθώς και η μουσικοθεραπεία ως επιστήμη, διαπροσωπική σχέση και τέχνη. Η διάλεξη κλείνει με τη χρήση της μουσικοθεραπείας στις αναπτυξιακές διαταραχές, μέσα από βίντεο συνεδριών με παιδιά, πάνω στα οποία οι μαθητές καλούνται να σκεφτούν ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι στόχοι και τα μέσα.
Παρουσίαση. Η διάλεξη δόθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2012, στην Πρέβεζα, σε επιμορφωτική συνάντηση με μαθητές Λυκείου στο πλαίσιο ερευνητικής εργασίας (Μουσικό Σχολείο Πρέβεζας).