Ο μετασχηματισμός του ρεπερτορίου της κιθάρας στις αρχές του 20ού αιώνα

Το άρθρο παρακολουθεί τον μετασχηματισμό του ρεπερτορίου της κιθάρας στις αρχές του 20ού αιώνα μέσα από τα προγράμματα των ρεσιτάλ. Στα τέλη του 19ου αιώνα το ρεπερτόριο ήταν φτωχό, και ο Francisco Tárrega, όπως και ο Agustín Barrios στη Λατινική Αμερική, το εμπλούτισαν με μεταγραφές, κυρίως από το ρεπερτόριο του πιάνου. Οι Miguel Llobet και Emilio Pujol έθεσαν ως κριτήριο τη διατήρηση του χαρακτήρα του έργου, και ο Andrés Segovia έπεισε συνθέτες που δεν ήταν κιθαριστές να γράψουν για το όργανο. Με αφετηρία ένα από τα ρεσιτάλ του Segovia στην Αθήνα το 1931, το άρθρο δείχνει πώς το γούστο του ευνόησε την ισπανική μουσική και το όψιμο ρομαντικό ύφος και άφησε στην αφάνεια πρωτοποριακά έργα. Εξετάζει, τέλος, τη Σουίτα σε λα ελάσσονα που παρουσιαζόταν ως έργο του Weiss, ενώ την είχε γράψει ο Manuel Ponce κατά παραγγελία του Segovia.